در كيسه‌اى بود و آن كيسه در انبانى بود . يحيى گفت راست گفتى اكنون بگو كه برده است و كجا داشته است . ابو يعقوب فالگو برفور « 1 » گفت كه در توبره كرده‌اند و نزديك آبدانى از آبدانها « 2 » دفن كرده‌اند . اما نام اين شخص معلوم نمىشود . چون موضعى را كه آب در آنجا مىنهادند بكاويدند ، ديدند آن جواهر با آن كيسه و انبان كه او گفته بود در توبره كرده و زمين را كاويده نهاده بودند « 3 » . و چون آن جواهر را يافتند و پيش يحيى آوردند ، از فراست او متحيّر گشت . فرمود تا ابو يعقوب فالگو را ده هزار درم بدهند . بعد از آن ازو پرسيدند كه خانه كجا دارى ؟ ابو يعقوب گفت من اصلا خانه ندارم و وقتى هم نداشته‌ام ، مردى تنهاام . يحيى وكيل خود را فرمود تا هم نزديك خانهء خود « 4 » يك خانه به جهت او بخرد ، و چون خانه خريده شود « 5 » ، پنجهزار درم ديگر بدهند تا متاع خانهء او « 6 » خريده شود . ابو يعقوب گفت اى وزير در حق من درويش بيچاره كرم كردى . اين صلهء ده هزار درم اين زمان به من برسد « 7 » ، ليكن آن خانه و پنجهزار درم ديگر به من نرسد و آن خانه خريده نشود . يحيى متعجّب گشت و او را گفت آنچه گفتى بگو كه از كجا گفتى و از چه دانستى كه وهم را آنجا « 8 » دواندى و از چه روى گفتى . ابو يعقوب نابينا گفت كه چون به خانهء شما آمدم از آن چندان غلغله « 9 » و شورى كه پيش از آن مىشنيدم هيچ نشنيدم و هر طرفى كه گوش نهادم هيچ سخن در گوش من نيفتاد . به فراست دانستم « 10 » كه اهل خانه كه سخن نمىگويند ، ترس در دل ايشان كارى كرده است و ترس تمامى خانه نباشد تا كالاى نفيس و قيمتى ضايع نگردد « 11 » . و اين كه دانستم كه گم شده آن جواهر قيمتى است و در كيسه و انبان بوده ، آن است كه من چون گفتم كه چيزى گم شده است وزير خود فرمود كه راست گفتى بگو چه چيز است . من در انديشه شدم و متحيّر ماندم كه هيچ سخنى در گوش من نمىافتد « 12 » كه از آن چيزى تفأل گيرم و قياسى كنم « 13 » . پس بنابر

--> ( 1 ) . ك : در ساعت . ( 2 ) . ك : آبادانى از آبادانها . ( 3 ) . ك : دفن كرده‌اند . ( 4 ) . ل : نزديك خانهء ما . ( 5 ) . ك : - شود . ( 6 ) . ل : تا از منافع او خانه . ( 7 ) . ل : به من رسيد اين زمان . ( 8 ) . ل : به كجا . ( 9 ) . ك : غلبه . ( 10 ) . ك : بيرون بردم . ( 11 ) . ك : در كيسه نشود و ضايع نگردد . ( 12 ) . ك : افتد . ( 13 ) . ك : به فال بيرون آرم و قياس بگيرم .